?

Log in

No account? Create an account

Вандроўкі па Беларусі

Добры дзень, гэта пост знаёмства. Мяне завуць Марына, і я з сям'ёй вандрую па Беларусі. У маім ЖЖ вы знойдзеце вандроўкі па Беларусі, расповяды пра цікавыя гістарычныя постаці і сапраўдных герояў Бацькаўшчыны, пра помнікі, касцёлы, цэрквы, палацы і вельмі шмат пра маёнткі маёй краіны. Не здарма ж яе раней называлі “краіна замкаў”. У нас ёсць, што паглядзець, ёсць куды схадзіць, толькі трэба ведаць і адчуваць гісторыю.

Буду рада, калі з маіх артыкулаў вы даведаецеся нешта новае пра гісторыю мясцінаў Беларусі. Вандруйце! У краіне шмат чаго цікавага можна паглядзець! Не ўсе помнікі ў добрым стане, але я аптымістка, і спадзяюся на лепшы іх лёс.

Час ад часу я раблю вандроўныя маршруты таму… заходзьце у тэг “маршрутызацыя” можа ён дапаможа вам выбраць накірунак вандроўкі, хаця думаю гэта можна зрабіць карыстаючыся мапай вандровак.

Часам мужчынская палова маёй сям’і цікавіцца ДОТамі, таму для гэтых вандровак можна карыстацца асобнай мапай. Але калі ў вас ёсць gmail вы проста дадаеце дзве карты і аб’ядноўваеце паміж сабой і бачыце ўсе меткі разам (гэта тлумачэнне было для тых хто не ведаў пра такія магчымасьці).

Мы жывем з вамі ў краіне, якой варта ганарыцца. І гісторыя ў нас пачынаецца не з 1917 года. Таму… адкрывайце для сябе краіну! Пафасна? Магчыма. Але гэта тое што я думаю. Бо мяне злуюць людзі, якія ўпэўнены, што ў Беларусі няма чаго глядзець, ды яшчэ і замежным гасцям распавядаюць гэта.

Спасылка на мапу: http://goo.gl/maps/5xoyU

https://maps.google.com/maps/ms?msid=210186668463188766485.0004e04fef8ea683260a0&msa=0&ll=53.625095,28.564453&spn=5.259251,16.907959



ДАЛЕЙ мапа ДОТаўCollapse )
У Мінск прыляцелі ластаўкі. Чаму я так упэўнена кажу? Бо на нашым вакне яны зрабілі сабе гняздо. Жылі доўга там... Пакуль мы не пачалі рабіць рамонт і не вырашылі гняздо зняць. Бо асноўная праблема ластавак - гэта іх лайно, якое вялікімі кучамі пастаянна ляжыць на раме як бы ты часта яго не чысціў. Гняздо знялі... Але ластаўкі на наступны год з упартасцю пачалі на старым месцы рабіць новае. Зрабілі. Засяліліся. І мне стала шкада. Няхай жывуць. Бо як чалавек вяртаецца ў свой стары бацькоўскі дом, так і яны вярнуліся і аднавілі яго. У тым годзе здарыўся моцны дождж, які лупіў у вокны і напалову размыў гняздо ластавак. Але яны і яго аднавілі. Яно было незграбнае, можна сказаць страшнае, з двума ўваходамі і з усіх бакоў тырчачых галінак. Пасля іх адлёту мы зноўку знялі гняздо. Яны ж вернуцца і адбудуюць наноў сабе прыгожае гняздо, якое і будзе вісець далей. Мы ж да іх прызвычаіліся ўжо. Шмат хто заводзіць папугаеў у клетцы, а ў нас былі птушкі на волі, за якімі так цікава было назіраць. Прыйшла вясна і яны вярнуліся. Зноўку. Але гняздо так і не аднавілі. Бо мы пакінулі нейкія яго часткі каля аснавання і яны падумалі, што яго нехта будуе ўжо. А можа мне хочацца так думаць, і не хочацца верыць, што яны пакрыўдзіліся на нас. Бяз іх сумна, нібыта не стала яшчэ аднаго пітомца дома.... Прыйшла вясна.... І ластаўкі вярнуліся ў Мінск, і я вельмі спадзяюся, што і да нас таксама.
Вёска Ахрэмаўцы, Браслаўскага раёна сёння прыцягвае турыстаў адпачынкам каля возера Дрывяты і дзівоснай гатычнай капліцай ля шашы. Што ж вядома пра вёску.

Назву вёска атрымала ад ўладароў Ахрамовічаў, якія валодалі гэтымі землямі ў XVII ст, з сярэдзіны XVIII ст яна адносіцца да фальварку "Бяльмонты", які размяшчаўся непадалёк і належыў Гільзенам. У канцы ХІХ ст. тут жыло ўсяго толькі 300 жыхароў, але за 100 год колькасць жыхароў вёскі павялічылася ў 5 разоў. За гэтыя 100 год ахрэмаўцы перажылі рэвалюцыю, далучэнне да Польшчы і вяртанне назад у Беларусь, прайшлі праз вайну і амаль поўнае знішчэнне вёскі (з 93 хат засталося толькі 9), прайшлі праз будаўніцтва новых прадпрыемстваў, і ўзбуйненне вёскі за кошт далучэння да іх Бяльмонтаў у 1976 годзе. Зараз, Ахрэмаўцы лічацца аграгарадком дзе працуюць Браслаўскі торфабрыкетны завод, малочнае прадпрыемства "Браслаўскае", дзейнічаюць сярэдняя і музычныя школы, дзіцячы садок, дом культуры, бібліятэка, фельшарска-акушэрскі пункт і аддзел сувязі. Акрамя таго, Ахрэмаўцы з'яўляюцца дзякуючы возеру Дрывяты заманлівым месцам для тых, хто любіць адпачываць у аграсядзібах, турбазах і проста ў намётах.

Калі вы турыст і вандруеце па краіне, ці калі вы адпачываеце дзесьці паблізку, вядома вы шукаеце, што ж паглядзець у наваколлі. Ды і не проста паглядзець, а даведацца пра гісторыю гэтых мясцін... І тут, падчас вашай вандроўкі, перад вамі абавязкова вырастае гатычная капліца...

ДАЛЕЙCollapse )


Дэвіз. "Слава Табе Троіца, а палонным – свабода".

ДАЛЕЙCollapse )
Мястэчка Слабодка, Браслаўскага раёна, вядома ў гісторыі з 1618 года як паселішча Друйскага двара. За часы свайго існавання яно называлася па рознаму – і Слабада, і Быхаўка, і Юзафова. Нават значны час яно называлася Слабодка Заверская, бо належыла князям Святаполк-Мірскім, маёнтак якіх знаходзіўся ў Завер'е, некалькіх кіламетрах ад Слабодкі (пра згублены маёнтак чытаем тут https://azarkinm.livejournal.com/167476.html).



ДАЛЕЙCollapse )
Зараз самы час наведаць Гістарычны музей у Мінску, і я патлумачу чаму там варта быць менавіта у гэты перыяд.

Мы былі ў гістарычным музею ўжо досыць даўно. Ці вольнага часу не мелі, ці не было такіх выстаў, каб захацелі наведаць усе члены сям'і. Але зараз, усё сыйшлося і мы атрымалі шмат пазітыву і парадаваліся тым зменам, якія адбыліся.

Што ж можна паглядзець зараз у музеі і на колькі змянілася яе экспазіцыя за нашу там адстутнасць. Аб гэтым і распавяду ніжэй.


ДАЛЕЙCollapse )
Гарадзішча Маскаўцы, Браслаўскага раёна, знаходзіцца недалёка ад вёскі Маскавічы і датуецца перыядам ХІ-ХІІІ ст.. У тыя часы, яно з'яўлялася памежнай крэпасцю Полацкага княства, было абнесена частаколам і займала тэрыторыю каля 1 гектараў.

ДАЛЕЙCollapse )
Вёска Плюсы, Браслаўскага раёна ўзгадваецца першы раз у XVI ст як уладанне Вялікага князя літоўскага пад назвай Перасвеціца. Якім чынам яна змяніла сваю назву і уладароў невядома, але ў XVIII ст Плюсы належаць Сальмановічам. Пры іх тут будуецца драўляны касцёл Св.Троіцы і вёска становіцца мястэчкам.

У 1854 годзе ў Плюсах была створана габрэйскага земляробчая калонія. Асаблівасць яе была ў тым, што раней габрэям было забаронена сяліцца ў іншых месцах, акрамя гарадоў і мястэчак. Пасля 1834 года, габрэйскаму насельніцтву дазвалялася набываць маёмасць і будаваць фабрыкі за межамі гарадоў аселасці. Вось з тых габрэяў, якія збіраліся займацца земляробчымі працамі і была створана гэта калонія.



ХХ стагоддзе мястэчка сустрэла 42 жыхарамі, касцёлам, сінагогай і некалькімі крамамі.

ДАЛЕЙCollapse )
Калі я скажу вёска Кезікі Браслаўскага раёна, большасці людзям назва нічога не скажа, але калі я скажу «Маяк Браслаўскіх азёр» тыя, хто быў на Браславах абавязкова зразумеюць, пра што я кажу.

Вёска з'яўляецца арыенцірам для шматлікіх турыстаў, каб даехаць па навігатары да самай высокай гары, якая месціцца паміж двума азёрамі краю – Струста і Снуды. Адтуль адкрываецца найцудоўнейшы выгляд на наваколле.



ДАЛЕЙCollapse )
Гэты малюнак я пабачыла ў адной суполцы Фейсбука, і пазначаны ён як «Міліцэйская памятка часоў СССР для вызначэння нацыянальнасці». Паглядзеў, усмяхнуўся і забыўся. Але самае цікавае, што ў некаторых людзей ён выклікаў абурэнне і нават нейкую нянавісць. Шчыра кажучы, не разумею. Відаць яны жывуць толькі ў сучаснасці і мінулага для іх не існуе. Калі і ў вас выклікае гэты малюнак абурэнне, то калі ласка патлумачце чаму.



Але для пачатку, давайце ўявім, што мы патрапілі зараз у 30-я ці 40-я гады ХХ стагоддзя, акурат перад Другой сусветнай вайной, ці можа нават раней. Дапамогуць нам перанесціся туды фота з бабуліных і дзядуліных альбомаў. Паглядзіце ў твары сваіх сваякоў вельмі ўважліва. Яны сапраўды маюць нейкае ўнікальнае падабенства і перадаюць сваеасаблівую характэрыстыку той эпохі. Міграцыі, як такавой тады амаль не было. Шлюбы паміж прадстаўнікамі іншай нацыянальнасці хоць і былі, але з'яўляліся рэдкімі. Выключэнні хіба складаюць памежныя тэрыторыі, дзе нацыяльныя асаблівасці і рысы пакрыху перамешваліся.

Змены нападкалі выгляд людзей пасля Другой сусветнай вайны. Калі ў Беларусі загінуў кожны пяты, калі прыехала шмат працоўных каб аднаўляць краіну, а пасля тут і засталіся. І ўжо зараз, смешаных сямей, а значыцца і смешаных тыпажэй куды больш чым у 1930-я гады.

Гляджу сямейны альбом. І мой дзядуля тыповы прадстаўнік беларуса, а свёкар з Палесся мае рысы ўкраінца. Мяркую, тыя, хто паходзіць з паўночных нашых рэгіёнаў знойдзе ў сваіх альбомах падабенства з літоўцамі і латышамі. Вядома, нельга сказаць, што ўсе беларусы, украінцы, габрэі ці грузіны на адзін твар. Але нейкія ўнікальныя рысы, якія незразумелыя нам, яўна праслежываліся ў 1930-я і ранейшыя гады.

Так што не крыўдуйце на малюнак, гэта люстэрка нашай гісторыі.
Даўно не была тут, а як пагляжу дык зусім даўно і не пісала ў ЖЖ. А тут зайшла, і пабачыла, што столькі сяброў вярнулася зноўку пісаць. Падчысціла стужку, прыбрала суполкі, якія сталі ўжо не актуальныя для мяне.. і стужка сяброў для чытання зусім файная стала. )))) І зноўку захацелася вярнуцца да рэпартажаў з вандровак. )))


Дэвіз."Крыж стаіць, пакуль варочаецца свет".
ДАЛЕЙCollapse )
У выходныя, 20-21 траўня, у парку-музеі інтэрактыўнай гісторыі "Сула" адбыўся фэст "Бітва чатырох эпох", які даваў магчымасць гледачам у адзін дзень адчуць подых 10 стагоддзяў. Гістарычныя клубы рэканструкцыі арганізавалі сапраўднае свята каб паглынуць усіх наведвальнікаў у гісторыю рыцараў і войнаў, у нашу з вамі гісторыю.

Фэст адбываўся два дні, але для нас найбольш цікавая была тэматыка першага дня, таму мой асноўны расповяд менавіта пра яго.

ДАЛЕЙCollapse )
Сучасная вёска Сітцы з'явілася на мапе ў 1971 годзе, а да гэтага моманту амаль 450 год існавалі сяло Вялікія Сітцы, фальварак Вялікія Сітцы, а на поўдні знаходзіліся яшчэ і Малыя Сітцы.


Фальварак Сітцы, які ўпершыню ўзгадваецца ў 1530 годзе, належыў Бжастоўскім, а ў канцы XVIII ст апынуўся ў Дамейкаў, якія валодалі ім да 1939 года. Першым уладаром сядзібы з Дамейкаў быў Тадэвуш (1762–1838), мечнік мсціслаўскі, падсудак Віленскага ўезда, падкаморый, родны дзядзька знакамітага навукоўца і чылійскага даследчыка Ігната Дамейкі. Тадэвуш быў жанаты на Схаласціцы Струсь (1768–1827) (па першаму шлюбу Адахоўская) і меў трох дзяцей – Аляксандр Стэфан (1804-1878), Казімір Францішак (1805-1875) і Вінцэнт Люцыян (1808-1831). Жыццё першага ўладара не назавеш лёгкім. Яго бацькі Казімір Дамейка (1725- пасля 1775) і Багуміла Свентаржэцкая (1745-1775) памерлі рана і пакінулі 9 малых дзяцей на выхаванне сваякам. Свентаржэцкія і Быкоўскія іх вырасцілі і далі адукацыю, а пасады, землі з фальваркамі і ўсю маёмасць Дамейкі здабывалі дзякуючы сваім здольнасцям. Яны рана засталіся сіротамі, таму моцна падтрымлівалі і не забываліся па жыцці на адзін аднога. А калі ў сям'і здарылася бяда, памёр брат Антон Іпаліт, то дапамагалі выхоўваць малых дзяцей усе сваякі. Асноўны клопат аб дапамозе лёг на старэйшых Тадэвуша і Ігната Дамейка. Каб зразумець сямейныя адносіны і тое, наколькі вялікі быў род Дамейка, трэба распавесці крыху больш пра іх.
ДАЛЕЙCollapse )
Вядома ўсе ведаюць і разумеюць прыведзеныя словы інтуітыўна, калі чытаюць гістарычныя, ці этнаграфічныя звесткі. Але куды прасцей, калі ты ведаеш, дакладнае іх значэнне.

Гэта ўжо працяг, а пачатак можна паглядзець па спасылцы http://azarkinm.livejournal.com/176470.html


ДАЛЕЙCollapse )
Езуіты (лац. SocietasJesu)


Дэвіз. "Мэта апраўдвае сродкі".
ДАЛЕЙCollapse )
Вёска Валавель Драгічынскага раёна знаходзіцца недалёка ад раённага цэнтра і зусім побач з маёнткам Заказель, дзе сёння турысты шукаюць казачную капліцу Ажэшка. Заможны род Антона Ажэшка пачаў валодаць Мотальскім Войтаўствам з часоў караля Сігізмунда ІІ Аўгуста. Пры Леапольдзе Ажэшка ў 1750 годзе у Заказелі пачынаецца будаўніцтва радавой сядзібы. Адначасова з будаўніцтвам дома закладваецца парк і пачынаецца будаўніцтва ў маёнтку Валавель ўніяцкай драўлянай царквы.

Юр'еўская царква была пабудавана ў 1766 годзе ў барочным стылі. Дзве яе вежы нібыта ірвуцца ў вышыню і надаюць храму ўзнёслы выгляд, што аправяргае ўсе заявы, што стыль барока – гэта толькі каменныя будынкі. Да Валавельскага прыхода адносілася 2500 прыхаджан з 7 навакольных вёсак. Жыхары Валавеля, Галікі, Гуркоў, Дзятлавічаў, Карсуні, Сулічаў і Ямнікаў да 1839 года прыходзілі і маліліся па ўніяцкаму абраду, а пасля скасавання ўніі ўсіх перахрысцілі ў праваслаўных.

фота з globus.tut.by

Пасля паўстання 1863 года матэрыяльны стан Ажэшкаў пачаў пагаршацца, і ў 1893 годзе Калікста Ажэшка быў вымушаны прадаць землі графіне Надзее Бабрынскай, сваячцы пазашлюбнага сына Кацярыны ІІ і графа Арлова. Яна валодала землямі да 1919 года і вельмі ахайна ставілася да ўсёй маёмасці Ажэшка. Правяла рэстаўрацыю сядзібы, пабудавала бровар, занялася паркам і ахвяравала грошы на ўтрыманне праваслаўнай царквы ў Валавелі. У 1922 годзе яе сын Аляксей прадае Заказельскі маёнтак з усімі належнымі яму землямі Зыгманду Весялоўскаму, а той праз год прадае Каралю Талочка. Апошні ўладар зямель Караль быў у захапленні ад свайго маёнтка. Зрабіў рамонт сядзібнага дома, накрыў бляхай капліцу Ажэшка і ўсяляк спрабаваў прынесці новыя тэхналогіі ў сельскагаспадарчыя працы. Караль нават падчас Другой сусветнай вайны супрацоўнічаў з партызанамі і ўсяляк дапамагаў ім, з маёнтка з'ехаў толькі ў 1944 годзе.

У 2016 годзе прыхаджане і жыхары наваколля адзначылі 250-годдзе Юр'еўскай царквы. Падрыхатоўка да падзеі пачалася за некалькі год да мерапрыемтва. Спачатку быў зроблены ўнутраны рамонт будынка, а пасля і знешні...

...На жаль, усё, што вы прачыталі вышэй, можна забыць. Пасля праведзенага рамонта турыст ужо не паедзе ў Валавель паглядзець на барочны храм, які з'яўляецца помнікам Палесскай школы драўлянага дойлідства. Вёску можна выключыць з усіх турыстычных маршрутаў.
ДАЛЕЙCollapse )

Profile

leta i ja
azarkinm
AzarkinM

Latest Month

May 2018
S M T W T F S
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Tags

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com