?

Log in

No account? Create an account

Вандроўкі па Беларусі

Добры дзень, гэта пост знаёмства. Мяне завуць Марына, і я з сям'ёй вандрую па Беларусі. У маім ЖЖ вы знойдзеце вандроўкі па Беларусі, расповяды пра цікавыя гістарычныя постаці і сапраўдных герояў Бацькаўшчыны, пра помнікі, касцёлы, цэрквы, палацы і вельмі шмат пра маёнткі маёй краіны. Не здарма ж яе раней называлі “краіна замкаў”. У нас ёсць, што паглядзець, ёсць куды схадзіць, толькі трэба ведаць і адчуваць гісторыю.

Буду рада, калі з маіх артыкулаў вы даведаецеся нешта новае пра гісторыю мясцінаў Беларусі. Вандруйце! У краіне шмат чаго цікавага можна паглядзець! Не ўсе помнікі ў добрым стане, але я аптымістка, і спадзяюся на лепшы іх лёс.

Час ад часу я раблю вандроўныя маршруты таму… заходзьце у тэг “маршрутызацыя” можа ён дапаможа вам выбраць накірунак вандроўкі, хаця думаю гэта можна зрабіць карыстаючыся мапай вандровак.

Часам мужчынская палова маёй сям’і цікавіцца ДОТамі, таму для гэтых вандровак можна карыстацца асобнай мапай. Але калі ў вас ёсць gmail вы проста дадаеце дзве карты і аб’ядноўваеце паміж сабой і бачыце ўсе меткі разам (гэта тлумачэнне было для тых хто не ведаў пра такія магчымасьці).

Мы жывем з вамі ў краіне, якой варта ганарыцца. І гісторыя ў нас пачынаецца не з 1917 года. Таму… адкрывайце для сябе краіну! Пафасна? Магчыма. Але гэта тое што я думаю. Бо мяне злуюць людзі, якія ўпэўнены, што ў Беларусі няма чаго глядзець, ды яшчэ і замежным гасцям распавядаюць гэта.

Спасылка на мапу: http://goo.gl/maps/5xoyU

https://maps.google.com/maps/ms?msid=210186668463188766485.0004e04fef8ea683260a0&msa=0&ll=53.625095,28.564453&spn=5.259251,16.907959



ДАЛЕЙ мапа ДОТаўCollapse )
У 2014 годзе, да 70-годдзя вызвалення Беларусі, недалёка ад вёскі Ракавічы (Светлагорскі раён) быў адчынены помнік вызваленчай аперацыі "Баграціён".



ДАЛЕЙ чытацьCollapse )

КВЭСТ гульні

Ці гуляеце вы ў квэсты? А вашы дзеці?

Калі дзеці былі зусім малыя, народзіны іх адзначаліся дома са сваякамі. Але з цягам часу іх жаданні змяніліся і адпаведна змяніўся і фармат святаў. Мы з дзіцячай кампаніяй прайшлі праз МакДональдсы, дзіцячыя лабірынты, боўлінгі, скаладромы, батуты і апошнія гады 4 дзеці ходзяць на квэсты. А з-за таго, што квэсты на народзіны замаўляем не толькі мы, то і сетка наведаных імі цікавых мозганапрагаў даволі грунтоўная.



Але некалькі месяцаў таму, мы адкрылі для сябе хатнія квэсты. Пакуль пройдзена толькі 2, і яшчэ адзін чакае натхнення і кампаніі.
ДАЛЕЙ чытацьCollapse )
З 2014 года, на турыстычнай мапе Беларусі з'явілася яшчэ адна кропка – Мядзелская кальварыя. Але дакладней будзе сказаць, што яна не з'явілася, а аднавілася, бо сваю гісторыю кальварыя пачынае з сярэдзіны XVIII стагоддзя.

ЧЫТАЦЬ далейCollapse )
З мінулага майго расповяда пра настолкі прайшло два гады (спасылка на мінулы агляд https://azarkinm.livejournal.com/174367.html ) і вядома за гэты час мы падраслі і ў нас з'явіліся новыя цікавосьці, і новыя гульнявыя ўлюбёнцы. За гэты час дзяцей стала больш цікавіць стратэгія, псіхалогія і развага. Таму, я вырашыла зрабіць агляд настолак, у якія мы згулялі. Штосьці з іх мы набывалі ці нам падаравалі, а штосьці ёсць у стрыечных, які таксама аматары гульняў.

Спіс складзены без сямейнага рэйтынгу, проста як узгадалася.

Мистериум

Гульня ў якой адзін чалавек гуляе за прывіда, іншыя гуляюць за турыстаў, якія падчас вандроўкі вырашылі начаваць у закінутай сядзібе. Заначаваць яны заначавалі, а вось выйсці не могуць. Сядзіба адпусціць толькі тады, калі яны разгадаюць хто, дзе і чым здзейсніў забойства. Прывід дома дае падказкі турыстам, а ваша задача ў кароткі час разгадаць іх. Гульня нечым нагадвае "Дыксіт" ці "Імаджынарыўм", таму калі вам не падабаюцца гульні на вобразнае ўяўленне, то гэта настолка не для вас. Нам яна дужа пасуе, але ёсць сярод нашай кампаніі 2 чалавека, якія занадта прамалінейны ў тлумачэннях (што бачаць тое і спяваюць), але і з гэтай сітуацыі можна знайсці выйсці – проста не ставіць такіх удзельнікаў на ролю прывіда. Для гульні "Містэрыўм" існуе некалькі дадаткаў (новыя карткі памяшканняў, асобаў і прадметаў забойства).
Гульня на 2–7 чалавек, узрост 10+.

ДАЛЕЙ пра настольныя гульніCollapse )
На гэтых выходнях мы наведалі тры выставы ў Галерэі Міхаіла Савіцкага. Уражанне цудоўныя. Эмоцыі зашкальваюць.



ДАЛЕЙ чытаемCollapse )

Tags:

«Брандашмыг»

Вы глядзелі серыял «Чорнае люстэрка»?



Той якія створаны брытанцамі, дзе ў кожнай серыі свой сюжэт і розны склад актораў. Той дзе высмейваюцца некаторыя нашы навязлівыя звычкі і жахі. Той што паказвае, якая будучыня можа чакаць нас – смешная і адначасова сумная. Той які мае 18 серый на ўсе 4 сезоны.

Калі ведаеце пра што я, то тады вы проста павінны паглядзець працяг тэмы серыяла, які выйшаў у выглядзе фільма «Брандашмыг».

ДАЛЕЙ чытацьCollapse )
А ці даўно вы былі ў Музеі народнай архітэктуры і побыту, што пад Мінскам? А ці былі вы там зімой? А скатацца не хочаце?

Мы былі ў музеі на мінулых выходных і прысутнічалі на свяце "Тры каралі". Пабачылі батлейку, паслухалі спевы, пахадзілі карагодам, пагуляліся ў зімовыя гульні. Было вельмі цікава і весела. Толькі ехаць трэба з жаданнем удзельнічаць і адгукацца на ўсе прапановы арганізатараў, а не стойма стаяць на марозе.

Зіма, гэта такі цудоўны антураж для старых хатак, дзе няма ні электычнасці, ні ацяплення. Там свет пранікае ў пакоі праз вокны і дзверы так, што блукаючы па ціхім закуткам хаты адчуваеш нейкую цішыню ўнутры сябе і замілаванне звонку. Ды і народу не шмат зараз у старой вёсцы. Усе маразоў баяцца ))). Таму... ногі ў рукі, ці ногі і рукі ў машыну і едзьма ў музей 12 студзеня.


фота з сайта http://etna.by

ДАЛЕЙ чытацьCollapse )
Вы не паверыце, але гэта чарговая спроба вярнуцца ў ЖЖ. Пакуль толькі як рэклама мерапрыемстваў, што зацікавілі нас і магчыма зацікавяць і вас. А там глядзіш, можа зноўку захочацца ў ЖЖ распавядаць пра вандроўкі і гісторыі старажытных сядзіб. )))

-----------------------
Сканчаецца праца выставы прысвечанай аптэкарскай справе XVIII-ХІХ стагоддзя ў Мінску. Таму, калі снежнымі днямі і марознымі вечарамі вы не ведаеце куды схадзіць, то запрашаю наведаць выставу ў Мастацкай галерэі Міхаіла Савіцкага. Вы можаце ў апошнія дні працы даведацца і пабачыць старыя перагонныя колбы, прыстасаванні, якія былі патрэбны для паспяховага існавання аптэкі ХІХ стагоддзя, узоры лекавых раслін, дакументы тых часоў. Пры тым месца размяшчэнне выставы невыпадковае -- уладар некалькіх аптэк горада Андрэй Станкевіч набыў у 1799 годзе гэту сядзібу ў графа Міхаіла Пшэздзецкага і пасяліўся там са сваёй сям'ёй.



ДАЛЕЙ чытацьCollapse )
У Мінск прыляцелі ластаўкі. Чаму я так упэўнена кажу? Бо на нашым вакне яны зрабілі сабе гняздо. Жылі доўга там... Пакуль мы не пачалі рабіць рамонт і не вырашылі гняздо зняць. Бо асноўная праблема ластавак - гэта іх лайно, якое вялікімі кучамі пастаянна ляжыць на раме як бы ты часта яго не чысціў. Гняздо знялі... Але ластаўкі на наступны год з упартасцю пачалі на старым месцы рабіць новае. Зрабілі. Засяліліся. І мне стала шкада. Няхай жывуць. Бо як чалавек вяртаецца ў свой стары бацькоўскі дом, так і яны вярнуліся і аднавілі яго. У тым годзе здарыўся моцны дождж, які лупіў у вокны і напалову размыў гняздо ластавак. Але яны і яго аднавілі. Яно было незграбнае, можна сказаць страшнае, з двума ўваходамі і з усіх бакоў тырчачых галінак. Пасля іх адлёту мы зноўку знялі гняздо. Яны ж вернуцца і адбудуюць наноў сабе прыгожае гняздо, якое і будзе вісець далей. Мы ж да іх прызвычаіліся ўжо. Шмат хто заводзіць папугаеў у клетцы, а ў нас былі птушкі на волі, за якімі так цікава было назіраць. Прыйшла вясна і яны вярнуліся. Зноўку. Але гняздо так і не аднавілі. Бо мы пакінулі нейкія яго часткі каля аснавання і яны падумалі, што яго нехта будуе ўжо. А можа мне хочацца так думаць, і не хочацца верыць, што яны пакрыўдзіліся на нас. Бяз іх сумна, нібыта не стала яшчэ аднаго пітомца дома.... Прыйшла вясна.... І ластаўкі вярнуліся ў Мінск, і я вельмі спадзяюся, што і да нас таксама.
Вёска Ахрэмаўцы, Браслаўскага раёна сёння прыцягвае турыстаў адпачынкам каля возера Дрывяты і дзівоснай гатычнай капліцай ля шашы. Што ж вядома пра вёску.

Назву вёска атрымала ад ўладароў Ахрамовічаў, якія валодалі гэтымі землямі ў XVII ст, з сярэдзіны XVIII ст яна адносіцца да фальварку "Бяльмонты", які размяшчаўся непадалёк і належыў Гільзенам. У канцы ХІХ ст. тут жыло ўсяго толькі 300 жыхароў, але за 100 год колькасць жыхароў вёскі павялічылася ў 5 разоў. За гэтыя 100 год ахрэмаўцы перажылі рэвалюцыю, далучэнне да Польшчы і вяртанне назад у Беларусь, прайшлі праз вайну і амаль поўнае знішчэнне вёскі (з 93 хат засталося толькі 9), прайшлі праз будаўніцтва новых прадпрыемстваў, і ўзбуйненне вёскі за кошт далучэння да іх Бяльмонтаў у 1976 годзе. Зараз, Ахрэмаўцы лічацца аграгарадком дзе працуюць Браслаўскі торфабрыкетны завод, малочнае прадпрыемства "Браслаўскае", дзейнічаюць сярэдняя і музычныя школы, дзіцячы садок, дом культуры, бібліятэка, фельшарска-акушэрскі пункт і аддзел сувязі. Акрамя таго, Ахрэмаўцы з'яўляюцца дзякуючы возеру Дрывяты заманлівым месцам для тых, хто любіць адпачываць у аграсядзібах, турбазах і проста ў намётах.

Калі вы турыст і вандруеце па краіне, ці калі вы адпачываеце дзесьці паблізку, вядома вы шукаеце, што ж паглядзець у наваколлі. Ды і не проста паглядзець, а даведацца пра гісторыю гэтых мясцін... І тут, падчас вашай вандроўкі, перад вамі абавязкова вырастае гатычная капліца...

ДАЛЕЙCollapse )


Дэвіз. "Слава Табе Троіца, а палонным – свабода".

ДАЛЕЙCollapse )
Мястэчка Слабодка, Браслаўскага раёна, вядома ў гісторыі з 1618 года як паселішча Друйскага двара. За часы свайго існавання яно называлася па рознаму – і Слабада, і Быхаўка, і Юзафова. Нават значны час яно называлася Слабодка Заверская, бо належыла князям Святаполк-Мірскім, маёнтак якіх знаходзіўся ў Завер'е, некалькіх кіламетрах ад Слабодкі (пра згублены маёнтак чытаем тут https://azarkinm.livejournal.com/167476.html).



ДАЛЕЙCollapse )
Зараз самы час наведаць Гістарычны музей у Мінску, і я патлумачу чаму там варта быць менавіта у гэты перыяд.

Мы былі ў гістарычным музею ўжо досыць даўно. Ці вольнага часу не мелі, ці не было такіх выстаў, каб захацелі наведаць усе члены сям'і. Але зараз, усё сыйшлося і мы атрымалі шмат пазітыву і парадаваліся тым зменам, якія адбыліся.

Што ж можна паглядзець зараз у музеі і на колькі змянілася яе экспазіцыя за нашу там адстутнасць. Аб гэтым і распавяду ніжэй.


ДАЛЕЙCollapse )
Гарадзішча Маскаўцы, Браслаўскага раёна, знаходзіцца недалёка ад вёскі Маскавічы і датуецца перыядам ХІ-ХІІІ ст.. У тыя часы, яно з'яўлялася памежнай крэпасцю Полацкага княства, было абнесена частаколам і займала тэрыторыю каля 1 гектараў.

ДАЛЕЙCollapse )
Вёска Плюсы, Браслаўскага раёна ўзгадваецца першы раз у XVI ст як уладанне Вялікага князя літоўскага пад назвай Перасвеціца. Якім чынам яна змяніла сваю назву і уладароў невядома, але ў XVIII ст Плюсы належаць Сальмановічам. Пры іх тут будуецца драўляны касцёл Св.Троіцы і вёска становіцца мястэчкам.

У 1854 годзе ў Плюсах была створана габрэйскага земляробчая калонія. Асаблівасць яе была ў тым, што раней габрэям было забаронена сяліцца ў іншых месцах, акрамя гарадоў і мястэчак. Пасля 1834 года, габрэйскаму насельніцтву дазвалялася набываць маёмасць і будаваць фабрыкі за межамі гарадоў аселасці. Вось з тых габрэяў, якія збіраліся займацца земляробчымі працамі і была створана гэта калонія.



ХХ стагоддзе мястэчка сустрэла 42 жыхарамі, касцёлам, сінагогай і некалькімі крамамі.

ДАЛЕЙCollapse )
Калі я скажу вёска Кезікі Браслаўскага раёна, большасці людзям назва нічога не скажа, але калі я скажу «Маяк Браслаўскіх азёр» тыя, хто быў на Браславах абавязкова зразумеюць, пра што я кажу.

Вёска з'яўляецца арыенцірам для шматлікіх турыстаў, каб даехаць па навігатары да самай высокай гары, якая месціцца паміж двума азёрамі краю – Струста і Снуды. Адтуль адкрываецца найцудоўнейшы выгляд на наваколле.



ДАЛЕЙCollapse )
Гэты малюнак я пабачыла ў адной суполцы Фейсбука, і пазначаны ён як «Міліцэйская памятка часоў СССР для вызначэння нацыянальнасці». Паглядзеў, усмяхнуўся і забыўся. Але самае цікавае, што ў некаторых людзей ён выклікаў абурэнне і нават нейкую нянавісць. Шчыра кажучы, не разумею. Відаць яны жывуць толькі ў сучаснасці і мінулага для іх не існуе. Калі і ў вас выклікае гэты малюнак абурэнне, то калі ласка патлумачце чаму.



Але для пачатку, давайце ўявім, што мы патрапілі зараз у 30-я ці 40-я гады ХХ стагоддзя, акурат перад Другой сусветнай вайной, ці можа нават раней. Дапамогуць нам перанесціся туды фота з бабуліных і дзядуліных альбомаў. Паглядзіце ў твары сваіх сваякоў вельмі ўважліва. Яны сапраўды маюць нейкае ўнікальнае падабенства і перадаюць сваеасаблівую характэрыстыку той эпохі. Міграцыі, як такавой тады амаль не было. Шлюбы паміж прадстаўнікамі іншай нацыянальнасці хоць і былі, але з'яўляліся рэдкімі. Выключэнні хіба складаюць памежныя тэрыторыі, дзе нацыяльныя асаблівасці і рысы пакрыху перамешваліся.

Змены нападкалі выгляд людзей пасля Другой сусветнай вайны. Калі ў Беларусі загінуў кожны пяты, калі прыехала шмат працоўных каб аднаўляць краіну, а пасля тут і засталіся. І ўжо зараз, смешаных сямей, а значыцца і смешаных тыпажэй куды больш чым у 1930-я гады.

Гляджу сямейны альбом. І мой дзядуля тыповы прадстаўнік беларуса, а свёкар з Палесся мае рысы ўкраінца. Мяркую, тыя, хто паходзіць з паўночных нашых рэгіёнаў знойдзе ў сваіх альбомах падабенства з літоўцамі і латышамі. Вядома, нельга сказаць, што ўсе беларусы, украінцы, габрэі ці грузіны на адзін твар. Але нейкія ўнікальныя рысы, якія незразумелыя нам, яўна праслежываліся ў 1930-я і ранейшыя гады.

Так што не крыўдуйце на малюнак, гэта люстэрка нашай гісторыі.
Даўно не была тут, а як пагляжу дык зусім даўно і не пісала ў ЖЖ. А тут зайшла, і пабачыла, што столькі сяброў вярнулася зноўку пісаць. Падчысціла стужку, прыбрала суполкі, якія сталі ўжо не актуальныя для мяне.. і стужка сяброў для чытання зусім файная стала. )))) І зноўку захацелася вярнуцца да рэпартажаў з вандровак. )))

Profile

leta i ja
azarkinm
AzarkinM

Latest Month

February 2019
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728  

Tags

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com