AzarkinM (azarkinm) wrote,
AzarkinM
azarkinm

СТРОЧЫЦЫ (Мінская вобласць)

Выхватваючы ў восені апошнія сонечныя цёплыя дні, мы з'ездзілі ў Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту, а ў народзе проста СТРОЧЫЦЫ.


Музей ствараецца з 1976 года, я не памылілася, ён менавіта ствараецца, бо на дзіва за гэты час, і тое ў савецкія часы збольшага, зроблена толькі 3 экспазіцыі з 6. І сумна і горка становіцца пасля такіх тэмпаў развіцця. А музей варты таго каб яго наведаць.

Гэта нязменная шыльда ля ўвахода ў музей. Музей складаецца з трох частак - Цэнтральная Беларусь, Падняпроўе і Паазер'е.

Антураж музея сапраўдны, ў натуральную велічыню і не цацачны. Гэта мой дзіцёныш падпірае бочку з салёнымі агуркамі... каб не выпрыгнулі :-).

А гэта ніколі не здагадаецеся што... гэта не дошчачка для нарэзкі, гэта зернесховішча. І калі адчыніць гэту дошку, то ў старыя часы ад сюль сыпалася зерне.

У хаце настаўніцы... радысткі Кэт ператварыліся ў Муруську ды Гануську за гарбатай.
І пакуль нас ніхто не бачыў... толькі тсссссс... мы дакрануліся дагістарычных рэчаў.

А на гэтай фотцы... адзін вучань, адзін будучы вучань і яшчэ адзін пераростак вучань.

Муж з задавальненнем прымусіў Яна прачытаць усе цытаты на сьцяне школы.



А пасля прыйшла грозная надзерацелька за інвентаром і мы былі вымушаны адыйсці ад забароненай зоны.
Так як мы вандравалі па музею сваім ходам, то з задавальненнем крыху паслухалі расповяды мясцовых экспурсаводаў, якія даволі добра былі апрануты.

Апошні раз я была ў гэтым музеі... 10 год таму. Дык ведаеце, ў царкве Цэнтральнай Беларусі нічога не змянілася, толькі надпіс з прабачэннем "вядзецца абнаўленне эспазіцыі".

Вось і ўсё новае за гэты час.

З гэйкіх здымак у музеі застаўся кіношны антураж, чым дзіцёнышы і скарысталіся.

А вось чучала, шкада без галавы атрымалася... відаць знеслі.

Вось што мяне вельмі добра ўразіла ў музеі, гэта добры стан Карчмы.

І антураж, і ежа...

...і нават прыбіральна на высокім узроўні.

А пасля дэгустацыі беларускіх старадаўніх напояў (не падумайце было толькі тры кілішкі на траіх) - крупніка, медавухі і хрэнавухі жыццё падалося весялейшым і цяплейшым і мы крочылі далей.

Вось так крочылі мы па музею і разважалі, што чаму дырэкцыі музея не пайсці ў народ, не прапанаваць нашым бізнэсоўцам якія ўваходзяць у топ багатых людзей Беларусі не прывезці і паспрыяць аднаўленню хаця бы адной сядзібы. І шыльдачку каля дома ці на ім напісаць... "гэта сядзіба падаравана музею заводам Атлант... фабрыкай Мілавіцай... спадаром Пупкіным (які можа адтуль і родам)".

Карацей не варушыцца дырэкцыя ў гэтым напрамку.

Хаця... на ўваходзе прыемна ўразілі мяне. Прадаюцца магніцікі з вобразамі музея, але чамусьці толькі 4 былі па беларуску і па дзесятцы па-руску і па-ангельску.



У кожнай сядзібе зроблены досыць прыемны інтэр'ер. Што муж, увесь час ходзячы па музею бубнеў што трэба самім пабудаваць свой дом, і вырошчваць свіннеў як на Палессі... уффф спадзяюся, што такі лёс міне мяне.

Вырашыўшы аблазіць усе забудовы музея мы крочылі да ветрака... і вельмі паспяхова, бо там была экскурсія і мы здолелі патрапіць унутар.



А некаторыя нават загадалі жаданне па стараму павер'ю дакранаючыся да жэрнавоў.

У адным з ангараў, размешчана экспазіцыя льнаперапрацоўчай "тэхнікі". Спадзяюся, што хоць гэта пранспансаваў наш Аршанскі завод, бо ў забудове знаходзіцца яго вялікі стэнд.

А гэта гадавіна ўжо заезжана як можна... нават тут мы знайшлі алею прысвечаную гэтай падзеі, а можа было варта зарыгінальнічаць і пасадзіць дрэвы ў гонар .... Аршанскай бітвы, ці яшчэ нейкай якая не вельмі на слыху і тым самым хаця бы на экскурсіях папулярызаваць яе.

Большасць забудоў знаходзяцца ў больш менш нармалёвым стане, але.. ёсць такія месцы, якія проста жудасна глядзець на гэта ўсё.
Вось напрыклад гэта...

Чамусьці асноўная занядбанасць закранула менавіта частку музея "Паазер'е".

А гэта дах дома... і падлогі няма там, і нічога няма... так няма што нават дрэва пачало ўжо гніць.
Ці вось гэта.. МЛЫН у Падняпроўі. А сам ўжо амаль гнілы.

Ёсць яшчэ і вось такая забудова. Мы так і не зразумелі, ці то крыюць новы дах, ці то проста людзям паказваюць як гэта рабілі раней. Але можна пабачыць, што значыцца новы дах жоўценькі, і які ён становіцца з гадамі.

Мае мужчыны, як заўсёды і тут знайшлі жыўнасць.

Вось такая была ў нас вандроўка.

Аблазіўшы ўсё і ўся, дзеці ледзьве валаклі ногі да карчмы, дзе мы зноўку пачаставаліся дранікамі і мачанкай, і нават прывезлі з сабой да хаты хрэнавухі.


Што я хачу сказаць пра музей... туды варта ехаць. Варта вандраваць і паказваць дзецям, варта дакранацца да гісторыі. І там проста прыемна быць, пасядзець, адпчыць. Калі паедзіце летам, то захапіце з сабой пакрывала і ежу, і зладзьце пікнік на ўскрайку леса. Гэта так прыемна і будзе і вам і вашым сябрам. А яшчэ... знаходзьце для музея спонсараў. :-) Гэта я кажу на той выпадак, калі ў вас ёсць такія знаёмыя людзі, няхай пакідаюць сваё імя ў гісторыі такім чынам... на шыльдачках каля дамоў, якія яны дапамаглі зберагчы. :-)

P.S. А зімой відаць паедзем у Дудуткі, каб на санях пакатацца.
Tags: Вандроўкі, Вандроўкі Беларусь, Мінская вобласць, Мінскі раён, музей
Subscribe

  • ПАРОМ ПАРЫЧЫ (Гомельская вобласць)

    У нашай краіне паромы хаця і з'яўляюцца непастаянным транспартным сродкам, але часам іх праца незамяняльна. Паромы для турыстаў, гэта экзотыка і…

  • КРАСНЫ БЕРАГ (Гомельская вобласць)

    Вёска Красны бераг вядома двума месцамі, якія варта наведаць кожнаму беларусу. Першае – гэта палац Козел-Паклеўскіх, які прыцягвае ўсіх сваёй…

  • КРАСНЫ БЕРАГ (Гомельская вобласць)

    Вёска Красны бераг Жлобінскага раёна ўпершыню ўзгадваецца пад 1317 годам, але толькі ўзгадваецца. Дакладны расповяд пра вёску і ўладароў пачынаецца…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments